من و تو اجتماع هم نبودیم ... چه رسد به اشتراک!

فرد هم نبودیم ... چه رسد به زوج!

هیچ بودیم... نه جفت.

اما...

پشت ستون اجبار تو را دیدم

در پرتوی نفس بریده ی عادت

زیر سایه ی ارزوی تکامل

در اغوش بی عشقی

در پناه سقفی از جنس عهدی مقدس که نمیشد شکست...

پیوند خوردیم.

اشتراک من و تو تنها زندگی است ... زندگی!!

روزے مــی رســــد کــﮧ . . .

در خـــیال خـــــود . . .

جــاے خالــی ام را حـــس کــنـی . . .

در دلـــت بـــا بــغـــض بگــویــی . . .

ڪـــــــــاش ایــنــجـــــا بـــود . . .

امــا مــــن دیـــگــــر . . .

به خــوابـــــت هـم نــمی آیـــــم . . .

 کارم از یکی بودو یکی نبود گذشته است...

من در اوج قصه گم شدم!!!!

 عشق یعنی یکی بودو یکی نابود....